Η παραδοσιακή τεχνική στην κατασκευή των αρμάτων χρησιμοποιούσε σύρμα για τον σκελετό πάνω στο οποίο με αλευρόκολλα επικολλούσαν στρώμματα φύλλων εφημερίδας και τελικά, όταν αυτά στεγνωναν, τα έβαφαν και τα ζωγράφιζαν. Σήμερα το σύρμα αντικαταστάθηκε από μεταλικούς σκελετούς και οι εφημερίδες από φελιζόλ και πολυεστέρα.

Στη πορεία του πατρινού καρναβαλιού απέκτησαν όνομα επιδέξιοι τεχνίτες, που μηχανεύοταν και ορισμένες κινήσεις για τα άρματα, και λαϊκοί ζωγράφοι . Εκτός από τα χάρτινα κατασκεύαζαν και άνθινα άρματα όπου τον συρμάτινο σκελετό έντυναν και σχεδίαζαν με λουλούδια εποχής. Άνθινο ήταν πάντοτε το άρμα της βασίλισσας.

Οι τεχνίτες αυτοί έπαιρναν παραγγελίες από τους χορηγούς των αρμάτων και μετά το 1952 μέσα από διαγωνισμό μακετών από το Δήμο. Από το 1988 συγκροτήθηκε δημοτικό καρναβαλικό εργαστήρι που κατασκευάζει τα άρματα, την καρναβαλική ( αλλά και χριστουγεννιάτική) διακόσμηση της πόλης κ.α. Στελεχώθηκε με παλιούς τεχνίτες κι απόφοιτους ειδικής ( καρναβαλικής !) τεχνικής σχολής (1987-8). Στεγάζεται σήμερα σε ειδικά κατασκευασμένο κτίριο (1994) που αποτελεί κι ενδιαφέροντα εκθεσιακό τόπο των καρναβαλικών κατασκευών. Οι μασκαράτες ήσαν παραδοσιακές καρναβαλικές κατασκευές, με την ίδια περίπου τεχνική, σε μικρό, όμως, μέγεθος έτσι ώστε να φέρονται και να κινούνται από ένα άτομο στο εσωτερικό τους. Αυτό ακριβώς έδινε ιδιαίτερη ζωντάνεια στις μασκαράτες που ήταν αγαπημένο στοιχείο της παρέλασης αλλά από τη δεκαετία του 1970 εξέλειπαν εξ αιτίας της απροθυμίας και έλλειψης ατόμων για να τις μεταφέρουν και να τις κινούν.